العبد نعمة الله ؟ و متى يلحق صنيعه بصنيعه ؟ و العبد ضعيف لا قوّة له ابدا الَّا باللَّه ، و الله غنىّ عن العبد ، قوىّ على مزيد النّعم على الابد ، فكن لله عبدا شاكرا ، على هذا الأصل ترى العجب . شرح قال الصّادق عليه السّلام : في كلّ نفس من أنفاسك شكر لازم ، بل ألف او اكثر . حضرت امام صادق عليه السّلام مىفرمايد كه : در هر نفسى از نفسهاى تو ، شكرى لازم است و نفع آن شكر ، عايد به تو مىشود . چه يك شكر ، بلكه هزار و بيشتر . چنان كه به تفصيل مذكور شد . و ادنى الشّكر رؤية النّعمة من الله ، من غير علَّة يتعلَّق القلب بها دون الله عزّ و جلّ . يعنى : پستترين مرتبهء شكر الهى ، ديدن نعمتها است از جانب خداى تعالى و او را منعم حقيقى دانستن ، خواه نعمتهاى داخلى ، مثل : وجود و حيات و علم و قدرت ، و مانند اينها ، و خواه خارجى ، مثل : أفلاك و انفس و بسايط و مركَّبات ، و غير اينها . و غير او را موجد مستقلّ در ايجاد هيچ چيز ندانستن ، و اين ردّ است بر بعضى از مذاهب باطله ، مثل اهل تنجيم و حكماى طبيعيّين و الهيّين « غير محقّقين » . بلكه وجود همهء ممكنات را ، خواه جواهر و خواه اعراض ، بايد نسبت داد به واجب الوجود ، و او را موجد و مؤثّر دانست ، بعضى به واسطه و بعضى بى واسطه . مگر افعال اختياريّهء عباد كه مستند به ايشان است ، و اقدار و تمكين ، باز از واجب . از جمله شكر الهى ، راضى شدن است به كردهء خدا و دادهء وى ، و در هيچ حال شاكى نبودن ، چنان كه فرموده است كه : و الرّضا ، بما اعطى . يعنى : راضى بودن به آن چه خدا داده است .